درددل

پنجره ات را باز كن: جيره ى شهريورت دارد به اتمام مى رسَد، هوا دلش هواىِ عاشقى كردن مى خواهد، هوا دلش قدم زدن روى برگ ها را مى خواهد، از قدم زدن كنار ساحل خسته شده است،، بگذار باد پاييزى بر طره ى موهايت بوزد، اجازه ده كه بارانِ پاييز وجودت را خيس كند، نترس، چتر لازم نيست: اعتماد كن، خودت را به باران بسپار ، دستانت را باز كن، سرت را رو به آسمان نگاه دار، بگذار قطرات باران خيسىِ چشمانت را بشويد، نفس بكش،در ميان پاييز نفس بكش، بس است گرما،بس است بى بارانى و بى بادى، كه گفته است پاييز غم گين است؟ وقتى كه صداى برگ هايش ،در زير پاى توست؟ وقتى كه وزش بادش لاى موه...

همیشه از تو نوشتم …از تو گفتم …از تو و احساستاین اولین بار هم که میخواهم از خودم بنویسماز خودم و احساسم حرف بزنمفقط میتوانم بگویم“بی تو بی نفسم” ...